We hebben het massaal aangenomen sinds 2020: camera’s aan, want dat maakt online samenwerken persoonlijker, menselijker, effectiever.
Maar wat als dat niet waar is?
Onderzoek van Anita Woolley (Carnegie Mellon University) toont aan dat van elkaar zien een team niet per se slimmer maakt – soms zelfs het tegenovergestelde.
Haar studie naar collectieve intelligentie in teams onthulde iets verrassends: teams die alleen met audio samenwerkten, presteerden vaak beter dan teams mét video.
🎧 Waarom ‘zien’ niet altijd helpt
Woolley ontdekte dat wanneer mensen elkaar niet zien, ze beter luisteren.
Letterlijk.
Hun stemgebruik, intonatie en ritme raken beter op elkaar afgestemd – wat zij vocale synchronie noemt.
En precies die afstemming blijkt cruciaal voor samenwerking: het zorgt voor gelijkwaardigheid, flow en collectieve intelligentie.
Zodra de camera aangaat, gebeurt iets subtiels maar ingrijpends:
👤 sommige mensen gaan meer praten, anderen trekken zich juist terug.
We raken afgeleid door gezichtsuitdrukkingen, oogcontact, achtergronden en blikken.
De natuurlijke balans verdwijnt.
🧠 Slimmer samenwerken zit niet in pixels
Het lijkt dus dat we niet per se beter samenwerken als we elkaar zien.
Slimmer samenwerken draait minder om zien, en meer om afstemmen.
Om ritme, beurtverdeling, luisteren, pauzes durven laten vallen.
Collectieve intelligentie blijkt geen optelsom van individuele breinen, maar een vorm van onbewuste coördinatie – een gezamenlijke dans van aandacht, timing en empathie.
En soms gaat die dans beter met je ogen dicht.
💡 Wat betekent dit voor hybride werken?
Misschien moeten we de reflex “camera aan = beter contact” herzien.
Soms is een goed gesprek zonder beeld precies wat een team nodig heeft.
Zonder afleiding, zonder presentatiehouding – maar mét echte aandacht.
Of, zoals Woolley’s onderzoek suggereert:
“Minder zien kan leiden tot méér verbinding.”
Wat denk jij? Wanneer helpt het om de camera uit te zetten, en wanneer juist niet?
